وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا و آن هنگام كه آمد عذاب ما نَجَّيْنا شُعَيْباً نجات داديم شعيب ع را وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ و آنان را كه ايمان آورده بودند با او بِرَحْمَةٍ مِنَّا به بخشايشى از فضل ما وَ أَخَذَتِ الَّذِينَ ظَلَمُوا و بگرفت آنان را كه كافر بودند الصَّيْحَةُ آواز جبرئيل عليه السلام كه ايشان را گفت موتوا جميعا فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ پس گشتند در سراهاى خود جاثِمِينَ مردگان و برزمين‌افتادگان كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها گويا كه هرگز اقامت نه‌نموده‌اند در آن ديار أَلا بُعْداً لِمَدْيَنَ بدانيد كه هلاكت است قوم مدين را و دورى از رحمت من كَما بَعِدَتْ ثَمُودُ چنان كه هلاك گشتند و ملعون شدند قبيله ثمود تشبيه كرد مدين را به ثمود به جهت آنكه عذاب هر دو قوم صيحه بود در تيسير آورده كه ابن عباس رضى اللّه عنه فرموده كه هيچ دو امت به يك عذاب هلاك نشدند الا قوم شعيب ع و صالح ع اما قوم ثمود را صيحه از تحت ايشان بود و اهل مدين را از فوق ايشان وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا و به تحقيق ما فرستاديم مُوسى بِآياتِنا موسى عليه السلام را با معجزاتى كه نشانهاى صحت نبوت او بود وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ و بحجّتى قاهر و واضح كه آن عصا بود افراد عصا بذكر به جهت وضوح اوست إِلى فِرْعَوْنَ بسوى فرعون وَ مَلَائِهِ و گروه اشراف از قوم او فَاتَّبَعُوا پس پيروى كردند آن گروه أَمْرَ فِرْعَوْنَ فرمان فرعون را در كافر شدن بموسى عليه السّلام وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ و نبودند كافر فرعون بِرَشِيدٍ بر نهج رشد و صواب و چون امروز متابعت او كردند فردا نيز تابع او باشند يَقْدُمُ قَوْمَهُ پيش روى كند فرعون قوم خود را يَوْمَ الْقِيامَةِ يوم رستخيز فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ پس درآرد ايشان را به آتش وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ و بد مكانى است درآمده شده درو يعنى آتش دوزخ چه مورد كه آبشخور راست براى تبريد جگر و تسكين عطش باشد و آتش موردى است بر ضد او وَ أُتْبِعُوا و از پى درآمده شدند فرعون و قوم او فِي هذِهِ لَعْنَةً درين سراى لعنت را وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ و در روز قيامت نيز لعنت در پى ايشانست بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ بد عطائى است داده شد بر ايشان يعنى لعنت هر دو جهان .